RÉSONNEZ® Originals

Międzybłoniak jest najczęstszym pierwotnym nowotworem opłucnej wywodzącym się z komórek międzybłonka, nazywanych również submezotelialnymi.

Może rozwinąć się w takich miejscach jak osierdzie (<1%), otrzewna (10%), jednak jego najczęstszą lokalizacją jest opłucna – 90%. Przeważnie występuje u pacjentów ok. 60 roku życia, częściej u mężczyzn (około 2 – 5 razy), co może być związane z czynnikami ryzyka.

Czynnikami zwiększającymi ryzyko rozwoju międzybłoniaka są długotrwała ekspozycja na tytoń oraz promieniowanie jonizujące, jednak najczęściej jest to narażanie na szkodliwe działanie pyłów, w szczególności azbestu.

Wyróżnia się trzy podstawowe podtypy. Najczęstszym (ok. 60% wszystkich przypadków) jest typ nabłonkowaty cechujący się przy tym najlepszym rokowaniem. Typ mieszany stanowi ok. 25% przypadków międzybłoniaków, natomiast  mięsakowaty jest najrzadszy.

W rozpoznawaniu międzybłoniaka można wykorzystywać różne metody diagnostyki obrazowej. Na zdjęciu RTG klatki piersiowej widoczne jest zatarcie kątów żebrowo-przeponowych wynikające z obecności wysięku w jamie opłucnowej. Dochodzić może również do zniszczenia żeber z powodu ekspansywnego wzrostu guza. Objętość tkanki płucnej po stronie nowotworu ulega zmniejszeniu.

Widoczne w tomografii komputerowej objawy radiologiczne są z reguły niespecyficzne i obejmują obecność zwapnień w obrębie opłucnej oraz często – przesunięcie śródpiersia na stronę chorą. Zaawansowany międzybłoniak opłucnej może prowadzić do zajęcia jamy opłucnowej przez płyn o charakterze wysiękowym albo krwistym wraz ze szczelinami międzypłatowymi tworząc z biegiem czasu „obwódkę” wokół płuca. Na skutek rozsiewu procesu nowotworowego może dochodzić również do powiększenia węzłów chłonnych. Niekiedy wystąpić mogą przerzuty w drugim płucu.

W rezonansie magnetycznym w projekcjach T1- i T2-zależnych międzybłoniak jest strukturą hiperintensywną. Zazwyczaj ulega wzmocnieniu po podaniu gadolinowego środka kontrastowego. U pacjentów narażonych na azbest w odróżnianiu łagodnych i złośliwych guzków w opłucnej stosuje się pozytronową tomografię emisyjną. W przypadku międzybłoniaka wychwyt fluorodeoksyglukozy będzie duży, a jego intensywność zależna od stopnia zaawansowania nowotworu.

Diagnostyka różnicowa obejmuje inne nowotwory, w tym raka płuca, włókniaka opłucnej czy obecność przerzutów lub przesięku w jamie opłucnowej.