RÉSONNEZ® Originals

Udar niedokrwienny

Zator powodujący całkowite zamknięcie światła naczynia, a tym samym udar, może pochodzić z serca, łuku aorty, tętnic szyjnych lub kręgowych. 

Stwierdzenie udaru mózgu wymaga obecności charakterystycznych objawów (osłabienie mięśni twarzy, niedowład kończyny, zaburzenia widzenia, dyzartria, zaburzenia przytomności) oraz wykonania tomografii komputerowej bez kontrastu lub rezonansu magnetycznego. Uważna i niezwłoczna analiza obrazów TK jest szczególnie ważna u pacjentów, u których rozważa się dożylne leczenie trombolityczne lub interwencję wewnątrznaczyniową.

Pierwsze objawy, które zobaczymy w  TK to zatarcie rysunku korowo-podkorowego, zatarcie granic istoty białej i szarej, efekt masy, zaciśnięcie bruzd kory oraz uwidocznienie hiperdensyjnej tętnicy (45 – 50 HU) ze skrzepliną w okolicy niedokrwienia.

Po ok. 12-24 godzinach od pojawienia się objawów, w TK można zobaczyć niedokrwiony obszar, który będzie hipodensyjny w porównaniu do otaczającej zdrowej tkanki mózgowej. Może być on otoczony obrzękiem.

Na podstawie zdjęcia TK jesteśmy w stanie ocenić też wiek zmian poudarowych. Świeże ognisko niedokrwienne (do 3 tyg.) ma obniżoną gęstość o 10-30HU. Starsze zmiany to jamy lub blizny poudarowe, które też są hipodensyjne i często zniekształcają układ komorowy.  Rezonans magnetyczny jest bardziej czasochłonny i rzadziej dostępny niż tomografia komputerowa, jednak ma znacznie większą czułość i swoistość w diagnostyce ostrego udaru niedokrwiennego w ciągu pierwszych kilku godzin po jego wystąpieniu.

Najbardziej czułą sekwencją wykrywającą udar mózgu jest DWI, która umożliwia wykrywanie zmian niedokrwiennych w ciągu kliku minut od ich wystąpienia. Niedokrwienie w ostrej fazie widoczne jest jako jasny obszar w obrazach DWI w porównaniu do niskiej intensywności obrazu w obszarach prawidłowych. Często wykorzystywane są także sekwencje: FLAIR, T2 oraz SWI.