RÉSONNEZ® Originals

Złamanie szyjki kości udowej to złamanie wewnątrztorebkowe stawu biodrowego. Z pewnością kojarzysz je głównie z urazami osób w starszym wieku. I bardzo dobrze, ponieważ uraz ten jest najczęstszy u kobiet po 60 roku życia.

U tych pacjentek występuje szereg czynników zwiększających podatność kości na złamania. Do głównych przyczyn zalicza się osteoporozę i osteopenię, pomenopauzalne zaburzenia w obrębie gospodarki hormonalnej, przyjmowanie leków sterydowych przeciwzapalnych, nieprawidłowe odżywianie się oraz brak aktywności fizycznej. Złamanie to o wiele rzadziej występuje u osób młodszych i zazwyczaj wiąże się z urazem wysokoenergetycznym jakim jest wypadek komunikacyjny.

Złamanie szyjki kości udowej może objawiać się, poza silnym bólem, skróceniem kończyny lub ustawieniem kończyny w rotacji zewnętrznej. Zdarzają się też złamania samoistne, bezobjawowe.

Najbardziej popularną metodą diagnostyki, jak w przypadku wielu innych złamań, jest badanie rentgenowskie w projekcji AP oraz w projekcji osiowej uszkodzonego stawu. Do klasyfikacji używa się zazwyczaj czterostopniowej skali Gardena.

I – brak pełnego uszkodzenia warstwy korowej, brak przemieszczenia

II – całkowite uszkodzenie warstwy korowej, brak przemieszczenia lub śladowe

III – dochodzi do częściowego przemieszczenia; fragmenty kości stykają się ze sobą

IV – całkowite przemieszczenie odłamów

Stopień złamania w skali Gardena determinuje dalszy proces postępowania. W przypadku młodych osób i starszych ze złamaniem I lub II stopnia wykonuje się stabilizację wewnętrzną przy użyciu np. śrub. W złamaniach wyższego stopnia częściej rozważa się wykonanie endoprotezoplastyki stawu biodrowego. Zaleca się wykonanie zabiegu chirurgicznego w odstępie 12- 24 godzin. Ważna jest jak najszybsza pionizacja pacjenta po operacji.

Złamanie szyjki kości udowej jest poważnym urazem. Tylko 50% pacjentów odzyskuje pełną sprawność. Druga połowa musi mierzyć się z poważnymi powikłaniami, które niejednokrotnie towarzyszą im do końca życia. U tych chorych pojawia się uszkodzenie naczyń krwionośnych. martwica głowy kości udowej, niewydolność krążeniowo-oddechowa, zapalenie płuc, zmiany zwyrodnieniowe stawu biodrowego, odleżyny czy zakrzepowe zapalenie żył. Zabieg operacyjny wiąże się również z możliwością wystąpienia niedokrwistości, a w późniejszym czasie zakażenia rany operacyjnej lub implantu. Aby poprawić długotrwałe wyniki leczenia istotna jest rehabilitacja.